2:1

Αποθεμενοι ουν πασαν κακιαν και παντα δολον και υποκρισεις και φθονους και πασας καταλαλιας

Putting away therefore all wickedness, and all guile, and hypocrisies, and envies, and all evil speakings,

2:2

ως αρτιγεννητα βρεφη το λογικον αδολον γαλα επιποθησατε ινα εν αυτω αυξηθητε εις σωτηριαν

as newborn babes, long for the spiritual milk which is without guile, that ye may grow thereby unto salvation;

2:3

ει εγευσασθε οτι χρηστος ο Κυριος

if ye have tasted that the Lord is gracious:

2:4

Προς ον προσερχομενοι λιθον ζωντα υπο ανθρωπων μεν αποδεδοκιμασμενον παρα δε Θεω εκλεκτον εντιμον

unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious,

2:5

και αυτοι ως λιθοι ζωντες οικοδομεισθε οικος πνευματικος εις ιερατευμα αγιον ανενεγκαι πνευματικας θυσιας ευπροσδεκτους Θεω δια Ιησου Χριστου

ye also, as living stones, are built up a spiritual house, to be a holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God through Jesus Christ.

¹

2:6

διοτι περιεχει εν γραφη Ιδου τιθημι εν Σιων λιθον ακρογωνιαιον εκλεκτον εντιμον και ο πιστευων επ αυτω ου μη καταισχυνθη

Because it is contained in scripture, Behold, I lay in Zion a chief corner stone, elect, precious: And he that believeth on him shall not be put to shame.

2:7

Υμιν ουν η τιμη τοις πιστευουσιν απιστουσιν δε Λιθος ον απεδοκιμασαν οι οικοδομουντες ουτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας

For you therefore that believe is the preciousness: but for such as disbelieve, The stone which the builders rejected, The same was made the head of the corner;

2:8

Και Λιθος προσκομματος και πετρα σκανδαλου Οι προσκοπτουσιν τω λογω απειθουντες εις ο και ετεθησαν

and, A stone of stumbling, and a rock of offence; for they stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

2:9

Υμεις δε γενος εκλεκτον βασιλειον ιερατευμα εθνος αγιον λαος εις περιποιησιν οπως τας αρετας εξαγγειλητε του εκ σκοτους υμας καλεσαντος εις το θαυμαστον αυτου φως

But ye are an elect race, a royal priesthood, a holy nation, a people for God’s own possession, that ye may show forth the excellencies of him who called you out of darkness into his marvellous light:

2:10

οι ποτε ου λαος νυν δε λαος Θεου οι ουκ ηλεημενοι νυν δε ελεηθεντες

who in time past were no people, but now are the people of God: who had not obtained mercy, but now have obtained mercy.

2:11

Αγαπητοι παρακαλω ως παροικους και παρεπιδημους απεχεσθαι των σαρκικων επιθυμιων αιτινες στρατευονται κατα της ψυχης

Beloved, I beseech you as sojourners and pilgrims, to abstain from fleshly lusts, which war against the soul;

2:12

την αναστροφην υμων εν τοις εθνεσιν εχοντες καλην ινα εν ω καταλαλουσιν υμων ως κακοποιων εκ των καλων εργων εποπτευοντες δοξασωσιν τον Θεον εν ημερα επισκοπης

having your behavior seemly among the Gentiles; that, wherein they speak against you as evil-doers, they may by your good works, which they behold, glorify God in the day of visitation.

2:13

Υποταγητε παση ανθρωπινη κτισει δια τον Κυριον ειτε βασιλει ως υπερεχοντι

Be subject to every ordinance of man for the Lord’s sake: whether to the king, as supreme;

2:14

ειτε ηγεμοσιν ως δι αυτου πεμπομενοις εις εκδικησιν κακοποιων επαινον δε αγαθοποιων

or unto governors, as sent by him for vengeance on evil-doers and for praise to them that do well.

2:15

οτι ουτως εστιν το θελημα του Θεου αγαθοποιουντας φιμουν την των αφρονων ανθρωπων αγνωσιαν

For so is the will of God, that by well-doing ye should put to silence the ignorance of foolish men:

2:16

ως ελευθεροι και μη ως επικαλυμμα εχοντες της κακιας την ελευθεριαν αλλ ως Θεου δουλοι

as free, and not using your freedom for a cloak of wickedness, but as bondservants of God.

2:17

Παντας τιμησατε την αδελφοτητα αγαπατε τον Θεον φοβεισθε τον βασιλεα τιματε

Honor all men. Love the brotherhood. Fear God. Honor the king.

2:18

Οι οικεται υποτασσομενοι εν παντι φοβω τοις δεσποταις ου μονον τοις αγαθοις και επιεικεσιν αλλα και τοις σκολιοις

Servants, be in subjection to your masters with all fear; not only to the good and gentle, but also to the froward.

2:19

τουτο γαρ χαρις ει δια συνειδησιν Θεου υποφερει τις λυπας πασχων αδικως

For this is acceptable, if for conscience toward God a man endureth griefs, suffering wrongfully.

2:20

ποιον γαρ κλεος ει αμαρτανοντες και κολαφιζομενοι υπομενειτε αλλ ει αγαθοποιουντες και πασχοντες υπομενειτε τουτο χαρις παρα Θεω

For what glory is it, if, when ye sin, and are buffeted for it, ye shall take it patiently? but if, when ye do well, and suffer for it, ye shall take it patiently, this is acceptable with God.

2:21

Εις τουτο γαρ εκληθητε οτι και Χριστος επαθεν υπερ υμων υμιν υπολιμπανων υπογραμμον ινα επακολουθησητε τοις ιχνεσιν αυτου

For hereunto were ye called: because Christ also suffered for you, leaving you an example, that ye should follow his steps:

2:22

Ος αμαρτιαν ουκ εποιησεν ουδε ευρεθη δολος εν τω στοματι αυτου

who did no sin, neither was guile found in his mouth:

2:23

ος λοιδορουμενος ουκ αντελοιδορει πασχων ουκ ηπειλει παρεδιδου δε τω κρινοντι δικαιως

who, when he was reviled, reviled not again; when he suffered, threatened not; but committed himself to him that judgeth righteously:

2:24

ος τας αμαρτιας ημων αυτος ανηνεγκεν εν τω σωματι αυτου επι το ξυλον ινα ταις αμαρτιαις απογενομενοι τη δικαιοσυνη ζησωμεν Ου τω μωλωπι ιαθητε

who his own self bare our sins in his body upon the tree, that we, having died unto sins, might live unto righteousness; by whose stripes ye were healed.

2:25

Ητε γαρ ως προβατα πλανωμενοι αλλα επεστραφητε νυν επι τον Ποιμενα και Επισκοπον των ψυχων υμων

For ye were going astray like sheep; but are now returned unto the Shepherd and Bishop of your souls.